enka

Weerzien van een grote kunstvezelfamilie

Artikel uit De Gelderlander van 04-06-2003

Door MARGREET TERPSTRA


EDE - Sommigen hebben elkaar al jaren niet meer gezien. Maar de ontmoeting is er niet minder hartelijk om. De leden van de Enka - familie ontmoeten elkaar weer voor de eerste maal op een reünie.

Enka Ede was meer dan een onderneming waar je je brood verdiende. Het was een bedrijf waar je goede kennissen en vrienden aan overhield. Dat hebben vele medewerkers van het viscosebedrijf gezegd, en de waarheid blijkt deze dinsdagavond eens te meer. Op de eerste reünie van Enka in Oud Ede-Zuid zijn honderden mensen afgekomen. Buurthuis De Meerpaal, ooit het middelpunt van de wijk gebouwd voor Enka-medewerkers, is weer de spil van voorheen. En voor Enka wordt geen rekening opgemaakt. De zandvlakte staat bomvol met auto's. Van het balkon tot beneden aan toe staat één grote groep mensen en binnen is het ondanks de warmte al niet minder druk.

1629412 162015

Handen worden geschud, nieuwtjes uitgewisseld. De ontvangst van nieuwe gasten is ruw, maar op een plagerige manier. 'Hé sukkel!', wordt de een begroet, 'hé stomme Turk', krijgt een ander te horen. Ze grijnzen breed. Ze zijn weer in de familie. Zo voelt het toch, zegt Herman Willemsen, een van de organisatoren, stellig. "Je vader ging erheen, jij ging erheen. Veel mensen werkten er meer dan 25 jaar. Dit is prachtig", zegt hij in zijn nopjes, terwijl hij enthousiast de hand van een bekende schudt. "Hé Frekie! En Van den Berg, jij ook hier?" Nog meer stevige handen, nog meer blije begroetingen. Ja, ik vind het ook leuk hier te zijn en jullie allemaal te zien. En ja, ik heb ook een baan. Een lot uit de loterij, mag je wel zeggen. Want zo gemakkelijk is het niet in deze tijd. Enka mag dan dicht zijn, Willemsen heeft het nog steeds druk: als voormalig lid van de centrale ondernemingsraad wordt hij nog regelmatig aangesproken. "Over de WW, of over de winstuitkering bijvoorbeeld. De afgelopen maanden heb ik alleen al daarom voor 160 euro verbeld", meesmuilt hij.

Inmiddels hebben naar schatting 275 van de 550 medewerkers ander werk gevonden. Onder de overigen bevinden zich veel ouderen met een speciale regeling, maar ook mensen die een gezin te onderhouden hebben. "En dat is erg." Theo Schipper bekeek het 3,5 jaar geleden al. "Ik heb eieren voor mijn geld gekozen en ander werk gezocht." Voor S. Postuma was dat niet meer nodig: hij is tien jaar geleden vertrokken met een ouderenregeling. "Ik heb de bezetting en de sluiting van Enka Breda meegemaakt, en ben er in Ede bij de eerste ronde uitgegaan."
Ook Klaas Gerritse hoeft niet meer te werken. "Ik ben 60. Maar als ik tot mijn VUT in Arnhem had kunnen werken had ik dat gedaan. Nu voel je je toch twee jaar aan de kant gezet."
Buiten zitten de twee storingsdienstmedewerkers Evert van Lent en Ton Sukkel. Eerstgenoemde kon in oktober kiezen uit drie banen en is vertrokken, terwijl Sukkel 55-plus is en dus in de ouderenregeling valt. "Eerst heb je een ploeg van drie en dan werk je nog alleen. Dat is niet leuk meer." Die ervaring heeft ook Willemsen. "Ik ben er kortgeleden nog geweest. Maar als ze de poten onder de machines weghalen, schieten de tranen je in de ogen. Ik zou er nu ook niet meer heen willen."
Van Lent: "Het was altijd heel gezellig. Ik zou niemand kunnen aanwijzen die ik niet mag."
Hoewel de aankondiging van de sluiting vorig jaar veel ophef veroorzaakte, is er geen wrok bij de werknemers. No hard feelings. "De regelingen van Enka zijn altijd heel sociaal geweest", zegt Gerritse. Van Lent: "We hebben een goede tijd gehad, maar we moeten nu vooruit kijken."

© 2016 Historisch Museum Ede. All Rights Reserved.

Design: @Magic